Шигъри мизгел

Хәерле иртә

Якты булып туды бүгенге таң,
Насыйп булса, киче җитәсе.
Кеше гомере бары мизгелгә 
                                              тиң –
Белеп яшим бер көн китәсем.
Белеп яшим, җавап 
                               тотасымны – 
Иманым нык шуңа күрә дә.
Янып яшим, эшем-эзем кала –
Буласым юк, мәгәр күләгә.
Буынымда типкән каным кала,
Телем кала чиста, пакъ килеш.
Акка язган гамьле сүзем кала –
Саклар балам, димен 
                                     саф килеш.
Белеп яшим, бирәчәк тә кала, 
                                  алачак та –
Кесәсе юк соңгы күлмәкнең.
Мөлкәтең дә, өммәтең дә 
                                             кала –
Тәме булсын бүген икмәкнең.
Кояш баешында кызыл 
                                        шәфәкъ –
Иртә-кичләр шунда тоташа.
Гомер-мизгел, кадерләрен 
                                          бел дип,
Ерак бабам дәшә чор аша.
Кояш баешында шәфәкъ нуры –

Хәерлесе булсын иртәнең.
Бүгенгемдә яшим һәм ышанам –
Булыр, димен ямьле иртәгәм.

Рәмзия Җиһаншина.