Разия Рамазанова: «Резеда Шәрәфиеваның якты истәлегенә»

 Җырчыга

Телефонны ачсам, начар хәбәр

Китеп барган оста җырчыбыз.

Кем дисәгез, үзәкләрне өзеп

Резедәбез киткән ашыгып.

Үзенә генә хас тавышлы кызый

Тетрәндерде бөтен дөньяны.

Авырып йөргәнен дә ишетмәдек,

Ботен халык кызганды аны.

Кызы калды япа-ялгыз булып

Кем кадерләр, аны кем сөяр...

Гомер буе  яшьли киткән өчен

Гомер буе елар һәм көяр...

Күлмәкләре бик зәвыклы иде,

Матур иде тегелешләре.

Кем белән очрашып сөйләшсәк тә

Тәгәри дә төшә күз яшьләре.

Син, Резеда, тыныч йокла,

Урының булыр оҗмах түрендә.

Сине халык бик яратты, бик тә

Якты булсын синен гүрең дә.

Халык өчен җаның-тәнең белән

Тырыштың син гади кыз бала.

Синең җирдә сүнмәс җыр-моннарың,

Гадилегең мәңгегә кала.

Мактанмадың, тыйнак булдың эштә,

Үз-үзеңә үсәр көч бирдең.

Нигә шулай кырыс булды язмыш,

Син бирешмәскә тиеш идең…

Язмыш дигән ачы нәрсә

Барыбызны җиңә ахрысы...

Син күкләрдән карап Зөләйханы назла

Хәзер менә мөһим анысы.